زنی را می شناسم من
که با شیطان نفس خود
هزاران بار جنگیده
و چون فاتح شده آخر
به بدنامی بد کاران
تمسخر وار خندیده

زنی هم انتقامش را
ز مردی هرزه می گیرد
...زنی را می شناسم من

سیمین بهبهانی

یه جورائی درونم میگه کارام اشتباهه.. میگه بدجور دارم وقتمو تلف میکنم.

کتابائی که میلی به خوندنشون ندارمو حوصلشنو ندارم تو اتاقم ردیفن! آدمائی که حوصلشنو ندارم و تنها تحملشون میکنم تو خونه به صفند. و تنی که ازش فرار میکنم!!!!!!......

نمی دونم از زندگی چی میخوام. بعضی موقع ها میخوام کسی رو داشته باشم و دوستش داشته باشم. بعضی مواقع احساس میکنم فقط باید بفهمم و بفهمم! ....و بیشتر مواقع احساسی ندارم فقط و فقط و فقط میرم و میرم که به درد منتهی نشم!

خستم! از دست خودم خستم! کاش خونه رهام میکرد تا من خودم دوباره به آغوشش برمیگشتم!

واقعا تو این قفس زندانیَم! زندان در قفسِ خانه٬ قفسِ ذهن و قفس غرغر و بی حوصلگی.

می دونم که اگه دوباره برنامه بریزم عمل نمیکنم! این و میدونم!

وجود دلگیر و ناپیدایم...دلم میخواد برای یک بار هم که شده ببینمت! جمله ای که واقعا دوسش دارم. بسیار مشتاق زنده زندگی کردن هستم. زنده باشم: وقتی راه میروم اطرافم را لمس کنم ..داغی زمین..زبری دیوار.. پوست چرب آدمهای اطرافم و ..... خنکی آسمان و ملالی فقیران و ...  .

تازگی ها، بعضی خواستنها در من آمده است. نه اینکه آمده است.. یاد گرفته ام که من هم می تونم بعضی چیزا رو بخوام.

هنگام پیاده روی در خیابان، صدای گامهایم ذهنم را اسیر تو میکنند.

هر چند مضطرب٬ سنگین٬ لرزان.. تو رو می چشم٬ بودنتو می چشم..می خوام اشباع شم..سرشار از بودت در شبهای نبودت که تو راهن.  ....آخه میدونم مردی که تو این اتاق نشسته٬ خستست.. گیجه .. ماته!

کاش چمدونامو از دم در بر نداشته بودم.. کاش دورش ننداخته بودی!! 

نمی دونم که آخرش چی میشه. دیشب کلی حرف زدیم٬ حرف از جدائی!!.. و منی که میخواستم محکم و قوی باشم شب تو بغلش گریه کردم. و او گریه نکرد. فقط کرد. نمی دونم شاید باید یه وقت٬ یه جائی تنها شم..در مقابل این دنیائی که اینهمه ازش میترسم تنها شم. بدون تکیه یا حمایتی..

یه دلم میگه میتونی از پس خودت بربیای..اولش درد داره٬دل پیچه داره. ولی اون یکی میگه نه! تو نمیتونی!!!!

حالم خوب نیست..

مذهب شوخی سنگینی بود که محیط با من کرد و من سالها مذهبی ماندم. بی آنکه خدایی داشته باشم ... (سهراب)

که کرد افسون و نیرنگش                     ملال از جان شیرینم

صدایت را در پشت نرده های واژگونی میشنوم و در خیرگی فریب تو را زمزمه میکنم! بودنم را بنما تا خود آن را دنبال کنم، نخواه که تو را بیابم که زمان کوتاه است.

توی جوکها،میل ها، شوخیا و حتی دین، پره از تحقیر زنها! توی لفافه! از جنسشون گرفته تا ضعفها و خواسته هاشون! همیشه همینه که منو تو پذیرفتن جنسم تعلل میده!

صدای پای گذرها! تکانه های همیشگی! و تکرار مکررات ..

ده ساله که دارم در کوچه پس کوچه های خودم و خیابونا پرسه میزنم، هی با خودم ور میرم که درست فکر کن،یه راه،یه سناریوی جدید،یک فضای جدید!اما باز میبینم یه بازی ای کردم و گذشت! فریااااادی پر فشار منو درگیر میکنه!

دفتر زندگی این 10 ساله من شد رنجنامه ای حوصله بر! من نقش تیپهایی رو بازی میکردم که دوست داشتم باشم..که آنها نیز تحت شرایط تغییر میکردند! تفاوتهای قابل توجه!  اونقدر به خودم برچسب زدم و با قضاوتها و ساختگی های ذهنیم جلو رفتم که خودم کاملا گم شدم!برام مشکل است که عریان در مقابل خودم قرار بگیرم! بدون هیچ سانسوری ببینم آنچه که هستم و آنچه که نیاز دارم!

هنوز درگیر ارزشهای چیده شده ام هستم!

لعنت به من که هنوز عادت نکرده ام بازنده باشم! این بازی رو بارها و بارها تجربه کردم اما باز سر جای اولم نشستم! نشستم و مثل ... به اطراف نگاه میکنم، بعد میگن مثبت فکر کن! مثبت حرف بزن! به چی مثبت فکر کنم؟ به وجود گندم که نتونستم درستش کنم؟به آینده هول انگیزم؟حالم بده!اونقدر بد که میترسم از اینکه فردا باز سیاه باشه!..کاش امشب پرده این نمایش احمقانه بیفته! و همه چیز خاموش بشه...و من با ترسهام عدم بشم.

شاید بتونم بگم این هفته در لابلای تکرار امورهای غیر قابل حذف،فضای تصمیم گیریهای سخت و تعیین کننده رو تجربه کردم! اما انگار حواسمم نبود که چقدر تنها بودم و این تصمیمها چه اثر فراگیری بر سطح تنهائیم دارن! 

حالا مدتیه که بر اساس یه تز ،خودمو رها کردم و سعی کردم گذشتمو کنار بذارم! و به خود الانم بدون عکس العملهای شرطیم، نگاه میکنم! و سعی کردم ترسمو از هر نوع دیده شدن و قضاوت شدن کنار بذارم! کار راحتی نبوده و نیست! ذهنم مدام میخواد فرار کنه و به چیزائی بپردازه که دوست داره!که ترساشو کم میکنه! من میترسم که با خودم،بدون هیچ رو-در-وایسی روبرو شم! شاید از عمق توخالی بودنم،نادانی،گنگی و گناهگاری در مقابل خودم میترسم!